Wyniki
Zamknij

    • Kup stal, znajdź produkt, wyszukaj firmę
    • Usługi
      Usługi
    • Produkty
      Produkty
    • Firmy
      Firmy
    • Internetowa giełda długów

    • Kup stal, znajdź produkt, wyszukaj firmę
    • Usługi
      Usługi
    • Produkty
      Produkty
    • Firmy
      Firmy
    • Internetowa giełda długów

    • Kup stal, znajdź produkt, wyszukaj firmę
    • Usługi
      Usługi
    • Produkty
      Produkty
    • Firmy
      Firmy
    • Internetowa giełda długów

    Fuzje i przejęcia w przemyśle stalowy w UE nie rozwiążą problemu nadprodukcji

    Diana Kinch, Editor-in-Chief, Steel Markets Daily Platts S&P Global

    Obecna aktywność europejskiego hutnictwa w zakresie fuzji i przejęć (M&A), napędzana przez trwające od połowy 2017 roku ożywienie na rynku, ma na celu osiągnięcie efektu synergii i zwiększenia opłacalności na globalnym sektorze stalowym, który wciąż jest dotknięty aż 657 milionami ton nadmiernych zdolności produkcyjnych, zgodnie z szacunkami OECD.

    ArcelorMittal, największy na świecie producent stali ma nabyć największą włoską hutę Ilva, podczas gdy więzi między Thyssenkrupp Steel Europe i Tata Steel Europe się zacieśniają, czekając jedynie na błogosławieństwo Komisji Europejskiej. Choć oczekuje się, że obie transakcje będą procedowane, nie rozwiążą one europejskiego problemu nadmiernych zdolności produkcyjnych w Europie: analitycy utrzymują, że wciąż nam daleko do faktycznego zamykania mocy produkcyjnych z powodu ograniczeń ze strony władz lokalnych i związków zawodowych.

    Duże nie zawsze oznacza piękne, w szczególnie nie dotyczy to spraw, gdzie zaangażowana jest Komisja Europejska: karuzela fuzji i przejęć, zmieniające właścicieli aktywów będzie kręcić się nadal będą w celu zachowania miejsc pracy i poprawy sytuacji przynoszących straty zakładów. Społeczne obawy odgrywają bowiem kluczową rolę w całościowym programie restrukturyzacji przemysłowej Komisji Europejskiej. Połączenie TK-Tata może wymagać sprzedania aktywów z segmentu ocynków. Przejęcie przez ArcelorMittal Ilvy również będzie wymagać zbycia: niemiecki producent stali Salzgitter złożył w połowie lipca ofertę zakupu linii produkcyjnych w zakładach AM w Dudelange, w Luksemburgu i w Liege, w Belgii.

    Analitycy szacują, że nadwyżka mocy produkcyjnych przemysłu stalowego w UE w 2016 roku wyniosła ponad 5 milionów ton rocznie - około 3 proc. regionalnego zużycia stali w tym czasie (157 milionów ton). Jest to niewielka ilość w porównaniu do sytuacji globalnej, zwłaszcza po znacznych ograniczeniach zdolności produkcyjnych w UE w latach 2014-2016, kiedy to, zgodnie z danymi OECD, 13,5 miliona ton zostało trwale wycofanych.

    Jednak nawet 5 milionów ton nieefektywnych lub niewykorzystanych zdolności produkcyjnych może być kosztowne do utrzymania. Opłacalna produkcja jest najlepszym narzędziem, które może skorygować deficyt w handlu stalą w UE z resztą świata. Deficyt ten po 5 miesiącach br. powiększył się do 7,9 miliona ton, to prawie dwukrotnie więcej niż w poprzednim roku.

    Niedawne działania związane z fuzjami i przejęciami „nie zmniejszą nadmiernych zdolności produkcyjnych przez warunki tych przejęć ... mniejsi producenci stali będą prawdopodobnie dążyć do pozyskania konkurentów, w przypadku gdy dojdą do skutku większe transakcje, aby lepiej konkurować z tymi dwoma powstałymi dużymi grupami. Dostrzegamy także niszowe transakcje M&A w stalach specjalnych” - powiedział wiceprezes Moody's, senior credit officer Gianmarco Migliavacca.

    Przykłady: Schmolz + Bickenbach niedawno przejął Asco Industries (Ascometal), aby wzmocnić swoją pozycję w europejskim sektorze stali konstrukcyjnych, podczas gdy Aperam kupuje VDM Metals Holding GmbH, aby wzmocnić swoją pozycję w stalach stopowych. Transgraniczne transakcje również odgrywają rolę: największy producent stali w Japonii, Nippon Steel i Sumitomo Metal Corp., nabył w czerwcu szwedzkiego producenta stali Ovako Group AB.

    Z czysto komercyjnego punktu widzenia, szanse powodzenia nie sprzyjają fuzjom na wiekowym i wysokokosztowym europejskim rynku stali, gdy nowoczesne huty powstają gdzie indziej, szczególnie w Azji. Umowa TK-Tata Steel Europe zależy obecnie w dużej mierze od związków zawodowych, które wymusiły zakaz przymusowych zwolnień do 2026 roku, uniemożliwiają jakiekolwiek znaczące oszczędności w zakresie siły roboczej.

    Charles de Lusignan, rzecznik Euroferu, Europejskiego Stowarzyszenia Hutnictwa Stali, powiedział: „Konsolidacja w sektorze nie powoduje a priori redukcji zdolności produkcyjnych, ale z pewnością nie wyklucza tego: naprawdę zależy to od decyzji inwestycyjnych dotyczących konkretnych okoliczności nowej firmy.”

    Perspektywa dla rentowności europejskiego hutnictwa poprawia się. Komisja Europejska w ciągu ostatnich dwóch lat podjęła bardziej proaktywne działania w sprawie dumpingu i stawiła czoło cłom przywozowym w Stanach Zjednoczonych z sekcji 232, dzięki przemyślanemu systemowi kontroli importu i kontyngentom . Chiny znacznie ograniczyły eksport stali, a globalne ceny stali pozostały niezmienione pomimo wzrostu protekcjonizmu. Eurofer przewiduje, że działalność produkcyjna w sektorach wykorzystujących stal w UE wzrośnie o 2,8 proc. w 2018 roku i o 1,9 proc. w 2019 roku, czyli powyżej oczekiwanego wzrostu PKB w UE.

    Być może jest to jednak moment, w którym europejskie huty wzmocnią nacisk na jakość, a nie na ilość, zwłaszcza, że na rynku węgla zaczynają obowiązywać surowsze przepisy dotyczące produkcji.

    Źródło: S&P Global Platts Blog

    Prześlij innym
    Projekt i realizacja: direktpoint